....

*تولدی دیگر*

ـــ

همه هستی من آیه تاریکیست
که ترا در خود تکرار کنان

زندگی شاید آن لحظه مسدودیست
که نگاه من ، در نی نی چشمان تو خود را ویران میسازد
ودر این حسی است
که من آن را با ادراک ماه و با دریافت ظلمت خواهم آمیخت

آه...
سهم من اینست
سهم من اینست
سهم من ،
آسمانیست که آویختن پرده ای آنرا از من میگیرد

دستهایم را در باغچه میکارم
سبز خواهم شد ، میدانم ، میدانم ، میدانم
و پرستوها در گودی انگشتان جوهریم
تخم خواهند گذاشت

من
پری کوچک غمگینی را
میشناسم که در اقیانوسی مسکن دارد
و دلش را در یک نی لبک چوبین
مینوازد آرام ، آرام
پری کوچک غمگینی
که شب از یک بوسه میمیرد
و سحرگاه از یک بوسه به دنیا خواهد آمد

ـــــــ

*فروغ فرخزاد*

....

.

...

اصل شعر

حس غریبی است از احساس گفتن و ازاحساس شنیدن...

حس غریبی است دریا بودن و قطره  قطره شدن ...

حس عریبی است سیاه بودن و از سفید گفتن...

حس غریبی است شب بودن و سحر شدن...

چه پر درد است تحمل این همه بیکران بودن...

کاش همه آسمان بودیم...

کاش کمی عمیق بودیم...

کاش جرئت دل گرفتن و جسارت باریدن داشتیم...

کاش در این خفقان و ابهام به تکه نوری اکتفا می کردیم...

چه خیال انگیز و ژرف است ، تفکر آسمان بودن و بار این همه ستاره کشیدن...

افسوس که دل های تاریکمان بی ستاره و گنگ شده اند...

افسوس که دریای ذهنمان پر از خالی شده است...

افسوس که دیگر دلمرده و خجلیم...

افسوس که دلمان از دیدن نور خدا، روشن دل شده است...

س.اشکمهرکوچولو

من از نهایت تاریکی

و از نهایت شب حرف می زنم

اگر به خانه من آمدی برای من ای مهربان چراغ بیار

و یک دریچه که از آن

به ازدحام کوچه خوشبخت بنگرم

***فروغ فرخزاد***

در سایه ی نقاب غم انگیز زندگی

مخفی نمو ده اید

گاهی به این حقیقت یاس آور

اندیشه می کنید که زنده های امروزی

چیزی به جز تفاله ی یک زنده نیستند؟

فروغ فرخزاد

وداع
می روم خسته و افسرده و زار
سوی منزلگه ویرانه خویش
بخدا می برم از شهر شما
دل شوریده و دیوانه خویش
می برم، تا که در آن نقطه دور
شستشویش دهم از رنگ گناه
شستشویش دهم از لکه عشق
زینهمه خواهش بیجا و تباه
می برم تا ز تو دورش سازم
ز تو، ای جلوه امید محال
می برم زنده بگورش سازم
تا از این پس نکند یاد وصال
ناله می لرزد، می رقصد اشک
آه، بگذار که بگریزم من
از تو، ای چشمه جوشان گناه
شاید آن به که بپرهیزم من
بخدا غنچه شادی بودم
دست عشق آمد و از شاخم چید
شعله آه شدم، صد افسوس
که لبم باز بر آن لب نرسید
عاقبت بند سفر پایم بست
می روم، خنده بلب، خونین دل
می روم، از دل من دست بدار
ای امید عبث بی حاصل

"فروغ فرخزاد"